Küçük Bir Nokta.

Uçmaya çalışıp tökezleyen mavibalığın ilk yazısı. Kesinlikle başlardaki olay benim hayal ürünümdür. Uçmaya çabaladığım ilk adımlarım olarak gördüğüm bu yazıyı değerlendirirseniz sevinirim. Herhangi bir isi belirtmedim çünkü bu şekilde hisseden tek kişi değilim, biliyorum. Bu yüzden istediğiniz kişiyi düşünebilirsiniz. Lütfen görüşlerinizi bildirin.

Not: Fangörl duyguları ile yazılmıştır. 

Not2: Aslında paylaşmayacaktım ama ani karar değişikliği ile paylaşıyorum. Görüşlerinizi bilmemek beni çok üzer.

Not3: James Arthur Impossible ile okumanız şiddetle tavsiye edilir.

~Tüm hayranlarının arasından amaçsızca sana bağırmak neşelendirmiyor beni. Büyük bir okyanusun arasındaki bir köpük kadar değersiz hissediyorum kendimi sana uzaktan bakarken. Beni asla duyamayacağını bildiğim için bağırmıyorum sana. “Seni seviyorum!” diye çığlık atarak boğazımı harap etmiyorum. Ya da delirmişçesine sesimi sana ulaştırmayı denemiyorum. Ellerine bir saniye dokunmak için onca insanla da yarışmıyorum. Sana bakmak neden yetmesin hem? Umutsuzca dökülen gözyaşlarım arasından ismini fısıldamak daha hoş geliyor kulağa. 

Sen sahnede şarkını söylerken sana eşlik edebilmek için bağırmaya ihtiyaç duymuyorum sadece. Gözlerimi kapatıp sesini dinlemek için sessizliğe gömüldüğümde tek yaptığım şeyin sesini hafızama kazımak olduğunu asla bilmeyeceksin. Kalbimin sesinin tonuyla attığını asla bilmeyeceksin. O anda çığlık atarak seni duymama engel olan insanlara ettiğim küfürleri asla bilemeyeceksin. Belki de evimde oturup yazdığım bu yazı sadece bana saklı kalacak. Tüm gözyaşlarımı üzerine akıttıktan sonra ‘değer vermiyormuşum’ gibi çöpe atacağım onu da. Sana olan duygularımı yazdığım diğer kâğıtlar gibi sonsuzluğa kaybolacak tüm kelimelerim. Onların arkasından bakıp gülümseyeceğim. Sana gittiğini varsayıp duygularımı tekrardan kalbime gömeceğim.  ‘Benim her şeyimsin.’ dediğin videoyu milyonlarca kez izleyip alışacağım. Belki acı çekeceğim, ağlayacağım. Nefes alamayacağım bir daha belki de. Kim umursar ki bunu? Düşünsene koskoca bir evren var. O evrende dünya adında bir gezegen yer alıyor. O gezegenin maviliklerinin ortasında devasa kara parçaları, onların birinde de minik bir ülke yer alıyor.  Bu ülkenin bir köşesine benim şehrimin adı verilmiş. Ve o şehrin bilmem ne ilçesinde mutsuz ve yalnız bir kız var. Dertleri olduğunu söyleyip yakınıyor. KİM UMURSAR?

Kim umursar umursamıyorum ben de. Senin umursamayacağını bildiğim içindir belki de, hayata daha gri bir gözlük takarak bakmayı deniyorum artık. Güneş yerini gri bulutlara bırakıyor. Mavi gökyüzünün üzerini sarmış gri hayallerim. Biliyorum bunu da umursamayacaksın.

Çünkü dünyada küçücük bir noktayım ben. Sen ise kendine seni sevenlerin kalplerinden birer demet ekleyerek kalbine, sonsuzluğa ulaşmışsın.

Seni umursuyorum. Umursamayacağını biliyorum. Ama kalbine eklediğim demete tüm sevgimi koyduğumu da hissetmeni diliyorum. Bilmeni istediğim tek şey, o koca okyanusun ortasındaki mavi bir nokta seni gerçekten umursuyor. Ve o nokta tüm kalbiyle fısıldıyor. “Seni seviyorum…”~